နွင္းေတာထဲက ကြ်န္မရဲ့ သူ အေၾကာင္း (၂)

အဲဒီညက ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ လင္းလက္ေနတယ္ ။ ၾကယ္ေတြၾကားမွာ ၀ိုင္းစက္စြာ အထင္ကရ ရွိလွတဲ့ လမင္းကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ သူ ့ကို အေ၀းတေနရာကေန ကြ်န္မ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္ ။ သူ နဲ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကြ်န္မျပန္ေရာက္ေနျပီဆိုတာ သူကေတာ့ သိနိုင္မွာမဟုတ္ပါဖူး ။ ဘီယာဗူးတလံုးကို ခပ္ေလးေလး လွမ္းယူလိုက္ျပီး ၊ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ သူ ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ကို ရီေ၀တဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ့ သူ ေမာ့ၾကည့္တယ္ ။ ကြ်န္မေရာ အဲဒီညက သူ ့လိုပဲ အဲဒီေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ေနမလားလို့ သူ စဥ္းစားေနတာမ်ားလား ။

တကယ္က သူ ့အျမင္ရပ္၀န္းကေန ကြ်န္မ ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ျပီးေနတဲ့ရက္ေတြ လက္ခ်ိဳးေရလို့ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ပဲ ။ တခါတေလ သူ ့ အိမ္မွာ အစိမ္းေရာင္မီးလံုးေလး ထြန္းထားတာ ေတြ ့ရတယ္ ။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း အ၀ါေရာင္မီးလံုးကို ေျပာင္းလဲ တပ္ဆင္ထားတတ္တယ္ ။ အလြမ္းေတြနဲ့ ၾကိဳးျငိထားပံုရတဲ့ သူ ့ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ကို တ၀က္တပ်က္ ၾကားရတတ္တယ္ ။ တခါတေလေတာ့လည္း ညေနခင္းဆည္းဆာေအာက္ သူ ့အိမ္နားက ပန္းျခံေလးထဲ သူ ပန္းခ်ီဆြဲေနတတ္တယ္ ။ နီရဲေတာက္ပေနတဲ့ ေနမင္းရဲ့တေန့တာ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္ဟာ သူ ့မ်က္နွာေပၚက ခံစားခ်က္ေတြကို ဖုံးအုပ္ထားလိုက္သလိုပဲ ။ ဒါမွမဟုတ္ တကယ္ပဲ သူ ့မွာ ခံစားခ်က္ မရွိေတာ့တာလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္ ။ သူ ့မ်က္နွာဟာ ပကတိ တည္ျငိမ္ေနတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ စူးရွေနသလိုပဲ ။

“မင္းရဲ့ အသည္းနွလံုးမေကာင္းရင္ ငါ့အသည္းကိုေတာင္ ျဖဳတ္ေပးဖို့ ၀န္မေလးဘူးဆိုတာ မင္းသိရဲ့လား” လို့ သူ ေမးတုန္းက သူ ့ကို ေမာ့ၾကည့္မိတဲ့ ကြ်န္မမ်က္၀န္းေတြထဲ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ယိုဖိတ္ေနတာ သူ ျမင္ခဲ့မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသေတြ လက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ့ “မင္း ခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားစမ္း” လို့ နွင္ထုတ္တုန္းက ကြ်န္မမ်က္၀န္းေတြထဲ ေၾကကြဲျခင္းေတြ ျပည့္လွ်ံေနတာေတာ့ သူ ျမင္ခဲ့မယ္ မထင္ပါဖူး ။

အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဖို့ ၾကိဳးစားၾကတယ္ ။ သူ နဲ့ ကြ်န္မၾကားမွာေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ စကားလံုးေတြနဲ့ ေရးခ်လို့မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ ၊ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လို စုတ္တံနဲ့ ဆြဲျခစ္မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ နူးညံ့သိမ္ေမြ ့တယ္လို့ ကြ်န္မက အျမဲယံုၾကည္ခ်င္မိတယ္ ။ ၀တ္ရံုအထပ္ထပ္ေအာက္ ဖံုးအုပ္ထားခံရတဲ့ နူးညံ့တဲ့ သူ ့အသည္းနွလံုးကို ထိေတြ ့နိုင္ဖို့ ၊ သူ ့အေပၚမွာ ဆင္ျမန္းထားတဲ့ ၀တ္ရံုေတြကို ခြာခ်ဖို့ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္ ။ ဘ၀ရဲ့ ျခံဳေတြ ေတာေတြၾကား သူ နဲ့ အတူ တိုးခဲ့ရတဲ့ သူ ့ ၀တ္ရံုေတြေပၚမွာ ဆူးေတြက ဟိုတစ ဒီတစ ။ သိပ္လွတယ္လို့ သူ ေျပာခ့ဲဖူးတဲ့ ကြ်န္မလက္ေခ်ာင္းေတြဟာ အဲဒီဆူးေတြကို ဖယ္ဖို့ၾကိဳးစားရင္းနဲ့ ေသြးစြန္းခဲ့ရေပါ့ ။ သူ နဲ့ ကြ်န္မၾကားက ႏြယ္ပင္ေတြရဲ့ အေငြ ့အသက္ေတြက ကြ်န္မလက္ေခ်ာင္းေတြက ဒဏ္ရာေတြ ကို သူ ့အလိုလို အနာက်က္သြားေစခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ေအးခဲလြန္းတဲ့ ေဆာင္းညေတြမွာေတာ့ သူ ့ကို အေ၀းကၾကည့္ရင္း အဲဒီ ဒဏ္ရာေတြ တစစ္စစ္နာလာတတ္တယ္ ။ အဲဒီအခါ ဘယ္ဘက္ရင္အံုေပၚ လက္တင္လို့ ကြ်န္မ ၾကိဳးစားအိပ္တတ္လာတယ္ ။

ပံုေျပာေကာင္းတဲ့ သူ ့ကို ကြ်န္မက ပံုျပင္ေလးတပုဒ္ ေျပာျပခဲ့ဖူးတယ္ ။ ပံုျပင္အဆံုးမွာ သူက ေမးခဲ့တယ္ ... “ဘာလို့ အဲဒီပံုျပင္ေျပာတာလဲ” တဲ့ ။ “ေလာကမွာ လူေတြဟာ အသိခ်င္ဆံုးေမးခြန္းတခုအတြက္ ဘာမဆို စြန့္လႊတ္ရဲတယ္” လို့ ကြ်န္မေျဖေတာ့ နားမလည္နိုင္သလို ကြ်န္မကို သူ ေငးၾကည့္ခ့ဲတယ္ ။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ပံုျပင္အဆံုးမွာ ေပးခဲ့တဲ့အေျဖကို သူ နားလည္နိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။

တခါတေလေတာ့လည္း သူ နဲ့ ကြ်န္မတြက္ ေ၀းဖို့ကံၾကမၼာကို ဘယ္နတ္ဘုရားက အျငိဳးၾကီးစြာ မျဖစ္မေန ေဆာင္က်ဥ္းလာခဲ့တာလဲလို့ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ ရင္ဖြင့္မိတယ္ ။ သူသာသိခဲ့ရင္ေတာ့ အကိုၾကီးတေယာက္လိုေလသံနဲ့ ခုလို ေျပာလိုက္ေလမလား ... “ဘ၀ဆိုတာ ျဖစ္စဥ္ေတြပဲ ။ ငါတို့ရဲ့ အတိတ္ေတြဟာ အနာဂတ္ကို ပံုေဖာ္ေနတတ္တယ္” ။

အေမွာင္ညမွာ အေတြးေတြ အဆံုးမသပ္ခင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလက သူ ့အိမ္ေရွ ့က လမ္းမေပၚ မထင္မရွား ရပ္ေနတဲ့ ကြ်န္မကို ျဖတ္ တိုက္ သြား တယ္ ။ ျပီးေတာ့ ... ကြ်န္မလည္ပင္းမွာ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ခ်ည္ထားတဲ့ အျဖဴစြတ္စြတ္ သိုးေမြးမာဖလာေလးကို ဆြဲ ငင္ ယူ သြားတယ္ ။ အ၀ါေရာင္မီးလံုးေလးေအာက္က သူ ့ အိမ္ဘက္ဆီ သို့ .... ။


နွင္းေတာထဲက ကြ်န္မရဲ ့ သူ အေၾကာင္း (၁)
နွင္းေတာထဲက ကြ်န္ေတာ့့္ေကာင္မေလးအေၾကာင္း (၁)
နွင္းေတာထဲက ကြ်န္ေတာ့့္ေကာင္မေလးအေၾကာင္း (၂)

Expand and Read More

Summary Only

ဂ်စ္တူး နွင့္ ေခတၱ အသိုက္အျမံဳေလးမ်ား

ဘေလာဂါ့ See N Be Seen က သူေနဖူးတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြနဲ့ အေတြ ့အၾကံဳကို ကြ်န္ေတာ္နွင့္ စကၤာပူမွ ခရုခြံေလးမ်ား ဆိုျပီး ပို့စ္ေရးတာဖတ္ျပီး ကြ်န္မ ေခတၱေနခဲ့ဖူးတဲ့ အသိုက္အျမံဳေလးေတြအေၾကာင္း ျပန္ေတြးမိတယ္ ။ လူေတြက ေျပာၾကတယ္ ... မိသားစုအသိုက္အျမံဳဟာ အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့ ။ တေယာက္တည္း လြတ္လပ္စြာ အပ်ံသင္ခ်င္တဲ့ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီအလံုျခံဳဆံုး အသိုက္အျမံဳကေန ပ်ံသန္းဖို့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ စိတ္အားထက္သန္ခဲ့တယ္ ။ အသက္ ၂၀ မျပည့္ခင္အရြယ္မွာ ကြ်န္မ ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့ပါတယ္ ။

(၁)
ပထမဆံုးနားေနခဲ့တဲ့ ေခတၱ အသိုက္အျမံဳေလးကေတာ့ ေဘာ္ဒါေဆာင္တခုက တျခားမိန္းကေလးတေယာက္နဲ့အတူ ေနရတဲ့ အခန္းေလးပါပဲ ။ သိပ္ျပီးက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းမရွိေပမယ့္ အတင္းၾကီးလဲ မက်ပ္တဲ့ အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ တဘက္စီမွာ ကုတင္တလံုး ၊ ဗီရိုတလံုး ၊ စာၾကည့္စားပြဲတလံုး နဲ့ စာအုပ္စင္တလံုးစီ ။ ကြ်န္မထက္ အသက္အနည္းငယ္ၾကီးတ့ဲ အဲဒီမိန္းကေလးနဲ့ ဘာမွေထြေထြထူးထူး ျပႆနာ မရွိခဲ့ပါဖူး ။ ေဘာ္ဒါေဆာင္မွာ အခန္းအလည္ထြက္ျပီး ညဘက္ ေနာက္က်မွ ျပန္လာတတ္တဲ့ သူမနဲ့ ကိုယ့္အခန္းမွာကိုယ္ ေစာေစာအိပ္ေလ့ရွိတဲ့ ကြ်န္မတို့ၾကား အတူသံုးရတဲ့ အခန္းမီး အဖြင့္ အပိတ္ကိစၥပဲ ကသိကေအာက္ ျဖစ္တတ္တယ္ ။

နွင္းေတြပထမဆံုးက်တဲ့ေန့က သူမက ကဗ်ာတပုဒ္ေရးျပီး သူ ့ကုတင္ေဘးက နံရံဘက္ျခမ္းမွာ ကပ္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒါကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္မလည္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ကဗ်ာတပုဒ္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ ဘ၀မွာ ပထမဆံုးကဗ်ာတပုဒ္ အဲဒီပထမဆံုး ေခတၱအသိုက္အျမံဳေလးထဲ လြတ္က်သြားခဲ့တယ္ ။ ပန္းခ်ီဆြဲတာ၀ါသနာပါတဲ့ သူမက အခန္းထဲမွာ တခါတေလ ပန္းခ်ီဆြဲေလ့ရွိတယ္ ။ အဲဒီအခါ သူ ဆြဲတာကို ထိုင္ၾကည့္ျပီး အားက်မိရံုကလြဲလို့ ကြ်န္မကေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ပန္းခ်ီမဆြဲတတ္ခဲ့ဖူး ။

နွင္းေတြေဖြးေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကို ေငးလို့ အဲဒီအခန္းေလးထဲကေန တခါတရံ အိမ္ကိုလြမ္းခဲ့ဖူးတယ္ ။ စာေမးပြဲမွာ ကိုယ္ထင္သေလာက္ အမွတ္မေကာင္းတဲ့အခါ ၀မ္းနည္းစြာနဲ့ အဲဒီအခန္းေလးထဲကေန အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ဖူးတယ္ ။ “သမီးရယ္ ... ေနာက္စာေမးပြဲက် ျပန္အမွတ္ေကာင္းလာမွာပါ ... သမီးရယ္ .. ဒီေလာက္ဆိုေတာ္ျပီေပါ့ ... သမီးရယ္ ... ကိုယ္ကအေကာင္းဆံုး ၾကိဳးစားတယ္ဆို ျပီးတာပဲ” လို့ ေျပာတတ္တဲ့ မိဘေတြစကားကိုနားေထာင္ျပီး စိတ္ေျဖခဲ့ရဖူးတယ္ ။

(၂)
ဒုတိယေျမာက္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေခတၱ အသိုက္အျမံဳေလးကေတာ့ တျခားမိန္းကေလး သံုးေယာက္နဲ့ ေပါင္းေနရတဲ့ အခန္းေလးခန္းပါတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ရဲ့ အိမ္တလံုးပါပဲ ။ သူတို့နဲ့ အေနအထိုင္ စရိုက္ လံုး၀ကြဲျပားတဲ့ကြ်န္မဟာ အဲဒီတနွစ္လံုး ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ခဲ့ရတယ္ ။ စားျပီးရင္ ပန္းကန္ေတြ မေဆးဘဲထားတတ္တဲ့အက်င့္ ၊ သူမ်ားပစၥည္းယူသံုးလည္း ျပန္ ေဆးေက်ာေပးရမွန္းမသိ ၊ ညစ္ပတ္တဲ့အက်င့္ ေတြေၾကာင့္ ။ အတူသံုးေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာ နဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကို ေန့စဥ္လာသန့္ရွင္းေပးတဲ့ သန့္ရွင္းေရးသမားေတြ ရွိလို့ ေတာ္ေသးတယ္ ။ အဲဒီအိမ္မွာ အဆိုးဆံုးကေတာ့ အတူေနရမယ့္ မိန္းကေလး သံုးေယာက္သာမက သူတို့ရည္းစားေတြပါ လာတက္ေနေတာ့ (တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းစည္းကမ္းက မေနရပါဖူး ၊ ဒါေပမယ့္ စစ္ေဆးမယ့္သူမရွိေတာ့ အဲလိုပဲ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေပါ့) အိမ္တလံုးကို လူ ငါးေယာက္ေလာက္နဲ့ အျမဲ အတူေနရသလို ျဖစ္ေနတယ္ ။

တအိမ္လံုးမွာ အက်ယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မအခန္းကိုေတာ့ အေတာ္ေလး နွစ္သက္မိတယ္ ။ မ်က္နွာၾကက္ကေန နံရံရဲ့ သံုးပံုနွစ္ပံုကို ္ျပတင္းေပါက္အေနနဲ့ မွန္အျပည့္တပ္ထားတယ္ ။ အဲဒီဘက္ကို မ်က္နွာမူျပီးထားတဲ့ စာၾကည့္စားပြဲမွာထိုင္ျပီး စာက်က္ရတာပ်င္းတိုင္း ေကာင္းကင္ျပာကို ကြ်န္မ ေမာ့ၾကည့္တတ္တယ္ ။ တေရြ ့ေရြ ့ တြားသြားေနတဲ့ တိမ္ေတြ ... တခါတရံ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ ငွက္တအုပ္တို့ေနာက္ ကြ်န္မ အေတြးေတြ နစ္ေျမာ လိုက္ပါသြားတတ္တယ္ ။ အဲဒီအသိုက္အျမံဳမွာပဲေပါ့ ... ဟင္းမခ်က္ခ်င္တဲ့ ကြ်န္မ .. စူပါမားကက္က frozen pizza, frozen burgers, potatoes, baked beans, egg, sausages စတာေတြနဲ့ပဲ တစ္နွစ္လုံး အျမဲနွစ္ပါးသြားခဲ့တယ္ ။

(၃)
တတိယေျမာက္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေခတၱ အသိုက္အျမံဳေလးကေတာ့ တျခားမိန္းကေလး သံုးေယာက္နဲ့ ေပါင္းေနျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္တိုင္းက် ငွားေနခဲ့တဲ့ ၊ ေက်ာင္းကို၂၀-၃၀မိနစ္ ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အိမ္ေလးပါပဲ ။ မိန္းကေလး တေယာက္က ကြ်န္မနဲ့အတူ အတန္းေဖာ္ျဖစ္ျပီး ၊ က်န္တဲ့နွစ္ေယာက္ကေတာ့ Law တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြ ။ သိပ္ထမင္းဟင္းခ်က္မစားတတ္တဲ့ အဲဒီေကာင္မေလး နွစ္ေယာက္နဲ့ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥ ျပႆနာ တက္စရာမရွိခဲ့ဖူး ။ အရင္တနွစ္လံုး frozen food ေတြ ခ်က္စားခဲ့တဲ့ ကြ်န္မလည္း အဲဒီအိမ္ေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းနဲ့အတူ အျမဲဟင္းခ်က္စားျဖစ္တယ္ ။

Central heating system သံုးေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ဖြင့္မယ္ ပိတ္မယ္ဆိုတာကို ညွိႏႈိင္းရတာ တခုေတာ့ နည္းနည္းဂြက်တယ္ ။ တျခားေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္က ညလံုးေပါက္ စာက်က္ေလ့ရွိတယ္ ။ ကြ်န္မက ညဘက္ဆို ေစာေစာအိပ္တတ္တယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မနက္ ၂နာရီအထိ ဖြင့္မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္နဲ့ အဆင္ေျပသြားခဲ့တယ္ ။ အိမ္သာသံုး စကၠဴ လက္ေဆးရည္ ပန္းကန္ေဆးရည္ စတဲ့ တိုလီမႈတ္စေတြကိုေတာ့ ကုန္တိုင္း ၊ ပိုက္ဆံေကာက္လိုက္ျပီး သြား၀ယ္တဲ့ စနစ္ကို သံုးခဲ့တယ္ ။ မီတာခကိုလည္း ၄ေယာက္ ညီတူမွ်တူခံေပါ့ ။ ဖုန္းလိုင္းကေတာ့ တအိမ္တည္းမွာ ကိုယ့္လိုင္းကိုယ္ သြယ္လိုက္ေတာ့ ျပႆနာ မျဖစ္ေတာ့ဖူး ။ ညီတူမွ်တူခံတာေတြ တကယ္တန္း လံုး၀ၾကီး ညီမွ်တယ္ မဟုတ္ပါဖူး ။ ေနာက္ အတူသံုး တိုလီမႈတ္စေတြ၀ယ္တဲ့အခါ ဘယ္သူက၀ယ္မလဲဆိုတာလဲ ရွိေသးတယ္ ။ ကြ်န္မတို့ေလးေယာက္ထဲမွာ ကားရွိတဲ့ေကာင္မေလးကပဲ အလိုက္သိစြာ ၀ယ္ေပးခဲ့တာ မ်ားတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မတို့ ေလးေယာက္လံုးက ေနရာတကာ သိပ္ တြက္ကပ္ၾကတဲ့သူမဟုတ္တာကေတာ့ အေတာ္ေလး ကံေကာင္းတယ္လို့ ဆိုရမယ္ ။

အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းနဲ့ အတူစာက်က္ ၊ ထမင္းခ်က္ ၊ (အမ်ားအားျဖင့္) အတူေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ ၊ ပိတ္ရက္ အတူအျပင္သြားနဲ့ ကုန္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အဲဒီအသိုက္အျမံဳေလးထဲက အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ ေခတၱအသို္က္အျမံဳေလးေတြထဲမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ညေန ေလးနာရီဆို ေမွာင္တတ္တဲ့ ေဆာင္းညေနခင္းေတြမွာ မညွာမတာ တိုက္တတ္တဲ့ ေလကို အံတုျပီး ၊ လက္ခ်ာျပီးခ်ိန္ ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္ ၊ တခ်ိဳ ့ေနရာမွာ ဓါတ္တိုင္မရွိ ေမွာင္မည္းေနတတ္တဲ့ လမ္းေတြေပၚ တခါတေလ တေယာက္တည္း ျပန္လာျပီး ၊ အိမ္အေရာက္ ၊ ေမွာင္မည္းေနတဲ့ အိမ္တံခါးကိုဖြင့္ျပီး ဟာတာတာ ျဖစ္သြားတဲ့ ရင္ဘတ္ကို အားတင္းေစ့ရခဲ့ခ်ိန္ေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္ ။

(၄)
ခုေတာ့ ကြ်န္မဘ၀မွာ အလံုျခံဳဆံုးျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အသိုက္အျမံဳေလးဆီ ျပန္ေရာက္ေနပါျပီ ။ တခ်ိန္က ကြ်န္မကို အဲဒီအသိုက္အျမံဳေလးက အကာအကြယ္ေတြေပးခဲ့သလို ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မကတဖန္ အဲဒီအသိုက္အျမံဳေလးကို တင္းက်ပ္စြာ ဆြဲေစ့လို့ ဘ၀ရဲ့မုန္တိုင္းေအာက္ ေရာက္ခဲ့ရင္ ၾကံ့ၾကံ့ခံနိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ရေတာ့မွာေပါ့ ။

လြတ္လပ္စြာအပ်ံသင္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ရင့္က်က္တဲ့အေတာင္ပံေတြနဲ့ တေနရာထဲမွာ နားခိုဖို့ အခ်ိန္တန္လာျပီေပါ့ ။ တေန့ေန့ေတာ့ ဒီအေတာင္ပံေတြကို ျဖန့္က်က္လို့ ေ၀ဟင္ကို တဖန္ ပ်ံသန္းခြင့္ရခ်င္ပါေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ မရခဲ့ဖူးဆိုရင္လည္း ကြ်န္မတန္ဖိုးထားတဲ့ အသိုက္အျမံဳတခုတြက္ မရလိုက္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္ခံေနမိမွာပါပဲ ။



တတိယအသို္က္အျမံဳေလးမွာ အတူေနခဲ့တဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းကို ဒီပို့စ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္ ။

Expand and Read More

Summary Only

အလွည့္အေျပာင္း

ကြ်နု္ပ္အိမ္တြင္ အမိုးမရွိ
အားငယ္စြာ ေမာ့ၾကည့္မိ ၊
ေခါင္မိုးအျဖစ္ ကြ်နု္ပ္သာ
ေနရာယူရန္ ဖန္လာ၏ ။

Expand and Read More

Summary Only

ထြက္ေပါက္မဲ့ ပဲ့တင္ခတ္သံ

အခ်စ္ ... အခ်စ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါပဲ နစ္
စြဲလန္းမိတာ အျပစ္ ။

Expand and Read More

Summary Only

ဒီလို ဒီလို ကြာဟခ်က္မ်ား

ေသာၾကာေန့မွစကၤာပူသတင္းစာမွာ စကၤာပူမွ စစ္ဗိုလ္ေတြရာထူးတိုးေပးတဲ့သတင္းနဲ့အတူ ၊ အျမင့္ဆံုးရာထူးတိုးျခင္းခံရတဲ့ ေရတပ္ရဲ့အၾကီးဆံုးေခါင္းေဆာင္နဲ့ ေတြ ့ဆံုေဆြးေႏြးထားတဲ့ သတင္းတိုေလးကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္ (သတင္းကုိ ဒီမွာ ဖတ္နိုင္ပါတယ္) ။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္က ဘာေျပာထားလဲဆိုရင္ ....

“There is no greater satisfaction than taking an individual, giving him the best nurturing, bringing the best out of him and earning his commitment to a larger cause. All the best technology in the world will not be of any effect unless we have the best talent.”

အေကာင္းဆံုးအရည္အခ်င္းဆိုရာမွာ ... စိတ္ဓါတ္ေရး ပညာေရးပိုင္းေတြမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တဲ့လူေတြကို သူ ့အဆင့္နဲ့သူ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း (Officer Cadet School - OCS) နဲ့ စစ္ေရးအထူးျပဳသင္တန္း (School of Infantry Specialists - SISPEC) စတဲ့ေနရာေတြကို ပို့ျပီး စကၤာပူနိုင္ငံ အားကိုးရတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြျဖစ္လာေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အဲလိုေက်ာင္းေတြကိုတက္ဖို့ ေရြးခ်ယ္တဲ့ေနရာမွာလည္း အဆက္အသြယ္ ၊ လာဘ္စားျခင္း စတဲ့ မတရားမႈေတြမရွိ ။ စကၤာပူမွာ အသက္ ၁၈ နွစ္ျပည့္ျပီးတဲ့ နိုင္ငံသား လူငယ္တိုင္းတက္ရတဲ့ စစ္သင္တန္း (National Service) ရဲ့ ပထမအေျခခံစစ္သင္တန္း (Basic Military Training) မွ တရားမွ်တစြာ သူတို့ ရဲ့ ပညာေရးအရည္အခ်င္း ၊ သင္တန္းမွာ ရရွိတဲ့ အမွတ္ေတြကို အသံုးျပဳျပီး စကာတင္ေရြးခ်ယ္ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ သူတို့ကို အေပၚကသင္တန္းေတြတြက္ ၀င္ခြင့္ကို ထပ္ေျဖခိုင္းပါတယ္ ။ အဲလို ေသခ်ာေရြးခ်ယ္ျပီးလုပ္တဲ့အတြက္ သူတို့တကယ္ေတာ္လို့ တကယ္ရခဲ့တယ္ဆိုတာ သူတို့ရင္ထဲမွာ ေသခ်ာသိသလို ၊ လူတိုင္းေသခ်ာသိတဲ့အတြက္ အဲဒီသင္တန္းတက္ရသူေတြဟာ ဂုဏ္ယူတတ္ၾကပါတယ္ ။ အဲလိုသင္တန္းမတက္ရသူေတြ ျပည္သူေတြကလည္း အဲဒီသင္တန္းက ဆင္းလာသူေတြရဲ့ အရည္အခ်င္းကို တကယ္ပဲယံုၾကည္ၾကတယ္ ။ ေလးစားၾကတယ္ ။

ဒါေၾကာင့္ စကၤာပူနိုင္ငံမွာ စစ္ဗိုလ္နဲ့ တျခားျမင့္တဲ့အဆင့္ရွိတဲ့ ရာထူးရထားသူေတြနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိဘေဆြမိ်ဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြဟာ လိပ္ျပာသန့္စြာ ျပံဳးေပ်ာ္နိုင္ၾကတယ္ ။ ကိုယ့္နိုင္ငံကို ကာကြယ္မယ့္ သူေတြလို့ စကၤာပူစစ္တပ္ကို ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ၊ စစ္တပ္တခုလံုးမွာလုပ္ေနသူေတြဟာ လစာပိုရတာ အခြင့္အေရးေတြ ပိုရတာ လူတိုင္းသိေပမယ့္ ၊ ဘယ္သူမွမကန့္ကြက္ၾကဖူး ။ သူတို့နိုင္ငံအတြက္ ကာကြယ္မယ့္သူေတြကို ပိုေပးတာ တရားမွ်တတယ္လို့ မွတ္ယူၾကတယ္ ။ အဲဒီလူေတြ အမွားလုပ္ခဲ့ရင္လည္း သာမန္လူလိုပဲ (သို့မဟုတ္) သာမာန္လူထက္ေတာင္ မွန္ကန္စြာ အျပစ္ခ်ခံရမယ္ဆိုတာလည္း ယံုၾကည္တယ္ ။

မၾကာေသးခင္က ကြ်န္မတို့ ကုမၸဏီက ျပဳလုပ္တဲ့သင္တန္းတခုမွာ စကၤာပူစစ္တပ္မွ ဆက္သြယ္ေရးအဖြဲ ့ကလူေတြ လာတက္ၾကတယ္ ။ ထရိန္နာ သံုးေယာက္သင္မယ့္အထဲ ကြ်န္မတေယာက္ပဲ မိန္းကေလးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ပထမေတာ့ နည္းနည္းစိုးရိမ္ေနမိတယ္ ။ သင္တန္းသား ၂၀ေက်ာ္ထဲမွာ ရာထူးအမိ်ဳးမိ်ဳးပဲ ... တပ္ၾကပ္ မွ ဒု / တပ္ၾကပ္ၾကီး ၊ အရာခံဗိုလ္ ၊ ဒု / ဗိုလ္ ၊ ဗိုလ္ၾကီး ၊ ဗိုလ္မွဴးအထိ ။ ဒါေပမယ့္ သူတို့နဲ့ တပတ္ နွစ္ၾကိမ္ ... ၃လေလာက္ သင္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို့ဟာ သူလိုငါလို ျပည္သူေတြထဲက ျပည္သူေတြပဲဆိုတာ ပိုသိသာလာတယ္ ။ သူတို့ၾကားမွာ ရာထူးအမိ်ဳးမိ်ဳးရွိေပမယ့္ သင္တန္းမွာ သူတို့အားလံုးဟာ တဦးနဲ့တဦး တေျပးညီပဲ ဆက္ဆံတယ္ ။

ဗိုလ္မွဴးတစ္ေယာက္ပါတယ္လို့ သင္တန္းသားစာရင္းထဲေတြ ့ေတာ့ ၊ ကြ်န္မထက္လည္း အသက္ၾကီးတဲ့ အဲဒီလူဟာ ေျပာရဆိုရ ခက္မလား လို့ တခ်က္ပူပန္မိေသးတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ သင္တန္း ၃လလံုးမွာ အဲဒီလူဟာ သင္တန္းခ်ိန္ကို အေလးစားဆံုး ၊ သင္တန္းပို့ခ်ေနခ်ိန္မွာ ေသခ်ာစိတ္၀င္တစား အလိုက္နာဆံုးနဲ့ ၊ သင္တန္းျပီးဆံုးခ်ိန္မွာလည္း အမွတ္အေကာင္းဆံုးနဲ့ အေကာင္းဆံုး သင္တန္းသားဆုကို ရလိုက္ပါတယ္ ။ သူတို့ကို တခါတေလ လူ ငါးေယာက္ေလာက္ခြဲျပီး ပေရာဂ်က္ေလးေတြ လုပ္ခိုင္းတဲ့ေနရာမွာလည္း သူ ့စိတ္ဓါတ္နဲ့ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို အေသးစိပ္ေလ့လာခြင့္ ရခဲ့တယ္ ။ သူ ့အဖြဲ ့ကလူေတြ သိပ္အလုပ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အခါေတြမွာ သူက သူတို့ကို လုပ္ဖို့ ဆံႈ ့ေအာ္တတ္ျပီး သူ ကိုယ္တိုင္ အားၾကိဳးမာန္တက္ ေရွ ့ကေန လုပ္ျပတတ္တယ္ ။ ေနာက္ သူ ့အဖြဲ ့မွာ သူ ့ထက္ အိုင္ဒီယာေကာင္းေတြ သူ ့လက္ေအာက္ငယ္သားေတြဆီက ထြက္လာတဲ့အခါမွာလည္း လက္ခံဖို့ ၀န္မေလးတတ္ဖူး ။

ေနာက္ အမွတ္တရရွိတာ အသက္ေလးဆယ္နီးပါးရွိျပီ ထင္ရတဲ့ အရာခံဗိုလ္တေယာက္ပါပဲ ။ သူ ကေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္းဆင္းမဟုတ္ဘဲ တပ္သားဘ၀ကေန အဲဒီရာထူးကိုရရွိထားသူပါ ။ တခန္းလံုးမွာ သူ ့ေၾကာင့္ တဟားဟားနဲ့ ရယ္ေနရေအာင္လုပ္တတ္တဲ့ ဟာသသိပ္ေျပာတတ္သူတေယာက္ပါပဲ ။ တေနကုန္သင္တန္းခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္မတို့ ကုမၸဏီက သူတို့ကို နွစ္ခါ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီ မုန့္ ေကြ်းပါတယ္ ။ အဲလိုအခါတိုင္း သူက သူတို့အားလံုးျပီးမွ စားတတ္ေလ့ရွိတဲ့ ကြ်န္မ စားဖို့ဆိုျပီး အားလံုးမစားခင္ ပန္းကန္ေလးတခုနဲ့ သီးသန့္ဖယ္ထားေပးေလ့ ရွိပါတယ္ ။ အဲဒါက သင္တန္းေန့တိုင္း မပ်က္မကြက္ ။ သင္တန္းပို ့ခ်သူ တဦးအေပၚ သူ ့ရဲ့ ေလးစားမႈကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္မမွာ ၀မ္းလည္း၀မ္းသာ ၊ စိတ္ထဲလည္း အံ့ၾသမိပါတယ္ ။

သင္တန္းသားအားလံုးဟာ ရာထူးေတြမတူၾကသလို ပညာအရည္အခ်င္းေတြလည္း မတူၾကပါဖူး ။ ဒါေပမယ့္ သူတို့အားလံုးၾကားမွာ တဦးအေပၚတဦး နွိမ္တာေတြ ၊ ငါကေတာ့ ဒီရာထူး ဒီပညာနဲ့မို့ မင္းထက္ ေတာ္တယ္ ဆိုတာမိ်ဳးေတြ ၊ နိုင့္ထက္စီးနင္းလုပ္တာေတြ ၊ မင္းက ငါ့ထက္ ရာထူးၾကီးျပီး ဒါေလးေတာင္ မတတ္ဘူးလားလို့ တန္ျပန္ခ်င္တာေတြ မေတြ ့ခဲ့ရပါဖူး ။ တဦးမသိရင္ တဦးကူညီတာေတြ ၊ ခ်စ္ခင္ရင္းနီးေပါ့ပါးစြာ ေနာက္ေျပာင္တာေတြပဲ ေတြ ့ခဲ့ရတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မနဲ့အတူ ထရိန္နင္အတူေပးတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ နွစ္ေယာက္ကို အျမဲအဲလိုပဲလားလို့ ေမးၾကည့္ေတာ့ (သူတုိ့က စကၤာပူနိုင္ငံသားေတြဆိုေတာ့ စစ္သင္တန္း၀င္ခဲ့ရသူေတြ) ၊ စစ္တပ္ထဲမွာလည္း တခါတေလ ပါ၀ါျပသူေတြ မသင့္ျမတ္တာေတြ ရွိတတ္တယ္တဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ အလြန္ဆိုးဆိုးရြားရြားမဟုတ္ဘဲ သူလိုငါလို ျဖစ္တာေလာက္ေတြပဲလို့ ရွင္းျပတယ္ ။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ တကယ္အနိုင္က်င့္ခံရသူေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမခံမရပ္နိုင္ရင္ အထက္ကိုတင္ျပရင္ ေသခ်ာ စစ္ေဆးျပီး အေရးယူတာေတြ ရွိတယ္တဲ့ ။

အဲဒီသင္တန္းျပီးဆံုးတဲ့ေန့မွာ စစ္၀တ္စံုကိုယ္စီနဲ့ certificate လာယူၾကတဲ့ သူတို့ကိုၾကည့္ျပီး ၊ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ဂုဏ္ယူမိတယ္ ။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ သူတို့ အခုလာယူတဲ့ certificate ေတြဟာ တကယ္ပဲ သူတို့ကိုယ္တုိင္ တပတ္ နွစ္ရက္လာျပီး သင္တန္းတက္လို့ စာေမးပြဲေျဖျပီး ေအာင္လို့ ရခဲ့တဲ့ လက္မွတ္ေတြေလ ။ သူတို့အရည္အခ်င္း အားစိုက္ထုတ္မႈေတြကို ေဖာ္ျပေနတဲ့ လက္မွတ္ေတြပဲ ။ ကြ်န္မကိုေခၚရင္ အေရွ ့က Miss xxx ထည့္ျပီး တေလးတစားေခၚတတ္တဲ့ သူတို့အားလံုးနဲ့အတူ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္း ၊ ကြ်န္မရဲ့ အမိျမန္မာနိုင္ငံမွာ စစ္၀တ္စံု၀တ္ထားသူျမင္တိုင္း မုန္းတီးမႈေတြ ေဒါသေတြပဲျဖစ္လာရတတ္တာကို သြားစဥ္းစားလိုက္မိတယ္ ။

ကြ်န္မတို့နိုင္ငံမွာ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း၀င္ဖို့ လာဘ္ထိုးရတာေတြ ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြကို အသံုးခ်လို့ ၀င္တာေတြ ၊ သင္တန္းမွာလည္း အဆက္အသြယ္ရွိတာနဲ့ အလြဲသံုးစားလုပ္တတ္တာေတြရွိေနေတာ့ ၊ တကယ့္ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းနဲ့ ၀င္ခြင့္ရသူေတြေရာ ရွိေသးရဲ့လား ။ တကယ္လို့ ရွိခဲ့တယ္ဆိုရင္ေရာ ၀င္ခြင့္ရဖို့ေတာင္ ခုေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့သင္တန္းက ဘယ္လို quality ရွိနိုင္ေတာ့မလဲလို့ ေတြးမိတယ္ ။ ၀င္တဲ့ေနရာမွာေတာင္ အဲေလာက္ဆို အထဲမွာေတာ့ ပြစာက်ဲေနေလာက္ျပီေပါ့ ။ အဲလိုနဲ့ပဲ ကြ်န္မကေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံက ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္းေတြအေပၚ အယံုအၾကည္နည္းလာတယ္ ။ ကြ်န္မလိုပဲ ျမန္မာျပည္သူေတြလဲ ခံစားရမယ္ ထင္ပါတယ္ ။ တကယ္က အဲလိုျဖစ္တာ တကယ္တန္း အစစ္အမွန္ျဖစ္ေနသူအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ ။ အဲလိုအစစ္အမွန္လူေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကယ္ဆယ္ဖို့အတြက္ အမွန္တရားကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်ျပဖို့လိုလာျပီ ။

တပ္မေတာ္ဆိုတာ နိုင္ငံကိုကာကြယ္ဖို့ ၊ ျပည္သူေတြေရွ ့မွာ မားမားရပ္ဖို့ ။ အဲလိုမဟုတ္ရင္ေတာ့ အဲဒီတပ္မေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွျပည္သူေတြရဲ့ တပ္မေတာ္မျဖစ္လာနိုင္ဖူး ။ ခုေခတ္ ျမန္မာတပ္မေတာ္ဟာ ကိုယ့္ဘာသာတပ္ခ်င္သလို တပ္ထားပံုရတဲ့ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ တံဆိပ္ေတြ ဘလဗြပါတဲ့ စစ္၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ သန္းေရႊနဲ့ အေပါင္းပါေတြေအာက္မွာ ခြ်တ္ခ်ံဳက်ေနလုိက္တာ ၾကည့္ရက္စရာေတာင္ မရွိ ။ ျပည္သူေတြကလည္း စစ္သားဆို ေအာ္ေက်ာလန္ ။ စစ္တပ္နဲ့ အဆက္ရွိတဲ့လူေတြဟာလည္း သူတို့အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာသာ ေနနိုင္ၾကတာ ။ ျပည္သူအမ်ားစုမ်က္စိထဲေတာ့ ခ်ဥ္ဖတ္ျဖစ္ေနၾကရတယ္ ၊ ယံုၾကည္မႈေတြ မရေတာ့ဖူး ။

ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကီးလာရင္ျဖစ္ခ်င္တာေတြထဲ စစ္ဆရာ၀န္ဆိုတာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ ၊ စစ္ေရးခ်ီသီခ်င္းေတြပါတဲ့ စစ္ကားေတြကို အားက်ိဳးမာန္တက္ စိတ္၀င္စားခဲ့တဲ့ကြ်န္မက ျမန္မာတပ္မေတာ္ခုလိုအေျခအေနျဖစ္ရတာတြက္ စိတ္မေကာင္းမိဖူး ။ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းတုန္းက ေလတပ္၀တ္စံုနဲ့စစ္သားေတြ ေက်ာင္းသားေတြ ျပည္သူေတြနဲ့ ေဘးခ်င္းယွဥ္ျပီး ဆႏၶျပေနခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြ မ်က္စိထဲက ခုထိမေပ်ာက္ဘူး ။ ျပည္သူေတြနဲ့ရင္ေဘာင္တန္း ျပည္သူေတြရဲ့ခံစားခ်က္ကို ေ၀မွ်ခံစားျပီး ၊ ျပည္သူေတြဘက္က မားမားရပ္ခဲ့သူမိ်ဳးေတြပါ၀င္မယ့္ ျမန္မာတပ္မေတာ္ ကြ်န္မတို့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ ့ရမလဲ ။

စကၤာပူအစိုးရကေတာ့ သူ ့နိုင္ငံကိုကာကြယ္ဖို့ စြမ္းစြမ္းတမန္လုပ္ေနသူေတြကို ပညာေရးအရေရာ စိတ္ဓါတ္ေရးရာပါ ျမွင့္တင္ဖို့ၾကိဳးစားျပီး ၊ ျပည္သူေတြအတြက္ အျမဲရွိေနဖို့ မွာၾကားတယ္ ။ နအဖကေတာ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို ကိုယ့္ျပည္သူအခ်င္းခ်င္း သတ္ခိုင္းတယ္ ။ မသတ္ခ်င္တဲ့သူကို အေရးယူတယ္ ။ သူတို့အာဏာအတြက္ လက္နက္တခုအျဖစ္အသံုးခ်နိုင္ဖို့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္နဲ့ ျပည္သူေတြကို ေသြးခြဲထားတယ္ ။ ျပည္သူေတြအျမင္မွာ တပ္မေတာ္ဆိုတာဟာ သူတို့ကိုကာကြယ္ေပးမယ့္ တပ္မေတာ္မျဖစ္နိုင္ေတာ့ဖူးလို့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သြားေအာင္ တြန္းပို့တယ္ ။ တပ္မေတာ္သားဆိုတာ ျပည္သူထဲက ျပည္သူပဲဆိုတဲ့ တတန္းတစား အေတြးအေခၚေတြအစား ၊ ငါကေတာ့ ေတာ္လို့ ဒီေနရာရတယ္ ... I can get away with anything ဆိုျပီး မာန္မာနေတြျဖစ္ေအာင္ မႈိင္းတိုက္ေနတယ္ ။

စကၤာပူစစ္တပ္မွာ အထက္အရာရွိေတြဟာ စံနမူနာနဲ့ သူတို့အရည္အခ်င္းကို သက္ေသျပၾကသလို ၊ စစ္တပ္ရဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကလည္း ၾကီးနိုင္ငယ္ညွင္း အေျခအေနကို နည္းသထက္ နည္းေအာင္ ၊ ပေပ်ာက္သည္ထက္ ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ထားတယ္ ။ ျမန္မာနိုင္ငံမွာေတာ့ ၾကီးနိုင္ငယ္ညွင္းလုပ္တာ စစ္တပ္ထဲေတာင္မက ... အၾကီးအကဲရဲ့မိန္းမကို လက္ေအာက္ငယ္သားေတြရဲ့ မိန္းမက မစရသလို ၊ အိမ္မႈဗာရီယေတြေတာင္ ၀င္လုပ္ေပးေနရတဲ့အဆင့္ ။

စကၤာပူမွာ လူငယ္ေလးေတြဟာ စစ္တပ္ထဲ၀င္ဖို့ အားက်ိဳးမာန္တက္ၾကိဳးစားတတ္ၾကတယ္ ။ သူတို့မိဘေတြကလည္း သူတို့သားေတြကို လူေကာင္းသူေကာင္းျဖစ္လာေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မယ့္ စစ္တပ္ထဲကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ အပ္နွံတတ္ၾကတယ္ ။ ျမန္မာတပ္မေတာ္က စစ္သားေတြရဲ့ မိခင္ေတြဟာလည္း အဲလိုစိတ္မိ်ဳးရွိနိုင္ၾကပါရဲ့လား ။ ကေလးေတြ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ဖမ္းျပီး စစ္ထဲအတင္း၀င္ခိုင္းလို့ စိတ္ပူပန္စြာ လိုက္ထုတ္ရတဲ့မိဘေတြ ျမန္မာျပည္မွာရွိတာေတာ့ ကြ်န္မသိေနတယ္ ။

ေၾသာ္ ... စကၤာပူမွာလို ျမန္မာတပ္မေတာ္သားေတြအတြက္ ျမန္မာျပည္သူေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဂုဏ္ယူတဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚနိုင္ေတာ့မလဲ ။ မၾကာခင္ျဖစ္နိုင္ပါေစလို့ ဆုေတာင္းရံုပဲ တတ္နိုင္ပါေတာ့တယ္ ။

References:
http://en.wikipedia.org/wiki/Burma_Army
http://en.wikipedia.org/wiki/Singapore_Armed_Forces_ranks
http://en.wikipedia.org/wiki/Officer_Cadet_School_%28Singapore%29
http://www.mindef.gov.sg/imindef/mindef_websites/atozlistings/army/About_Us/Ranks.html

စကၤာပူစစ္တပ္အေၾကာင္း ပိုသိခ်င္ရင္ သူတို့ရဲ့ official website ဒီေနရာမွာ ဖတ္ပါ ။

Expand and Read More

Summary Only

ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ နိုင္ငံေရး (သို့မဟုတ္) နိုင္ငံ့အေရး

စစ္ေတြမွာ ဖခင္တဦးက ထမင္းထဲ အဆိပ္ေရာျပီး သူ ့ရဲ့ ၅နွစ္အရြယ္ သားေလး နဲ့ ၈ နွစ္အရြယ္ သမီးေလးကို ေကြ်းျပီး ၊ သူကိုယ္တုိင္လည္း အဲလိုစားျပီး မိသားစုသံုးဦးလံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသြားခဲ့တဲ့ သတင္းကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ နင့္သြားတယ္ ။ ဆုိက္ကားဆရာျဖစ္တဲ့ ဖခင္ဟာ တေန့ကို ၀င္ေငြ ကိုးရာက်ပ္ - တစ္ေထာင္က်ပ္ ပဲရတာနဲ့ မလံုေလာက္ေတာ့ ၊ ေနာက္ဆံုး ဆင္းရဲငတ္မြတ္ျခင္းဒဏ္ကို မခံနိုင္ေတာ့ပဲ အဲလိုလုပ္သြားခဲ့တာပါပဲ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ နွစ္လတုန္းကလည္း ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ အသက္ နွစ္ေျခာက္နွစ္အရြယ္ လူရြယ္တဦးဟာ ကုန္ေစ်းနႈန္းေတြတက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ရပ္တည္နိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ သူ ့ကိုယ္သူ မီးရွိဳ ့ျပီး သတ္ေသသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း ဒီေနရာမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္ ။ ၁၉၆၃ ခုနွစ္တုန္းက ဗီယက္နမ္ ဘုန္းၾကီးတပါးဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မီးရွိဳ ့ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို့နုိင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ (သူ ့အေၾကာင္း ဒီေနရာမွာ ဖတ္ပါ) ။ ဒီ လူရြယ္ကလည္း အဲလိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့ လုပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္တယ္ ။ သူ ့မိသားစုျဖစ္တဲ့ ကေလး နဲ့ ဇနီးသည္တို့ ေကာင္းစားေရးအတြက္ သူ ့ကိုယ္သူ အနစ္နာခံခဲ့ေလသလား ။ သူ ့မိသားစုကေတာ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းအျပီး အေျခအေနပိုဆိုးရြားလာတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္လိုမ်ား ရပ္တည္ေနမလဲ မသိဘူး ။

အေပၚကသတင္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြ တကယ္ၾကံဳေတြ ့ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း နအဖရဲ့ မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ရက္စက္တာေတြနဲ့ပဲ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့သတင္းေတြထဲ ခုလို သတင္းေတြကို လူေတြ သတိမထားလိုက္မိ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို မိသားစုေတြရဲ့ သတင္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူတခ်ိဳ ့ရဲ့ ဘ၀ေတြကုိ ဖြင့္လွစ္ျပသလိုက္သလိုပဲ ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့ဖူးလို့ ထင္မွတ္သြားတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ဘ၀မကူးခင္ ခံစားခ်က္ေတြကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္လိုက္ရသလိုပဲ ။ ခုလို သတင္းထဲမေရာက္ရွိပဲ လူမသိ သူမသိ ေသသြားခဲ့ရသူေတြလည္း ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိခဲ့ျပီလဲ ။ ကြ်န္မတို့ျပည္သူေတြ ကြ်န္မတို့ရဲ့ အမိနိုင္ငံမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒု�